Wat doet een verhaaltje over een hondenras op de website van een quinta in Portugal? Het antwoord is simpel: achter deze website schuilt een mens. Een mens die helemaal gek is op Newfoundlanders en via deze weg haar passie voor dit hondenras met iedereen wil delen. Wees gerust, jullie zullen in Portugal niet worden verwelkomd door onze honden. Zij wonen voorlopig nog in België. De kust is dus veilig!

Op een dag kreeg ik het krankzinnige idee om een Newfoundlander in huis te halen. Op de website van de fokker van Lobke stond: “Een Newfoundlander heeft van nature het idee dat hij zoveel mogelijk zand van buiten naar binnen moet verplaatsen .” En wat dacht ik, naïef als ik was? Laat het pluizenbolletje maar komen! Zo erg kan het niet zijn! 

Wel, beste mensen, ondertussen is het pluizenbolletje een grote zwarte beer en kan ik alleen maar beamen dat het wél zo erg is! Kilo’s zand en andere viezigheid slepen ze met zich mee. Ze doen niets liever dan spelen in de modder en rollebollen in het zand. Ze liggen altijd in de weg en met een beetje pech heb je er ook nog eentje die kwijlt.

Maar ze zijn toch zo lief! Alle smerige modderpootjes verdwijnen dan ook als sneeuw voor de zon als ze je aankijken met hun lieve snoet. Hun karaktervolle kop met de expressieve ogen, die majestueuze bouw, hun dikke zachte pluimstaart die enthousiast kwispelt als hij je ziet, de gekke vlekjes op hun tong, … Dat alles maakt de Newfoundlander uniek.

Dát en hun gouden karakter natuurlijk. Een eerlijkere hond bestaat er voor mij niet. En ook dat heeft zo zijn voor- en nadelen. Want als een newfy geen zin heeft, dan is hij ook met geen stokken te overtuigen. Die eigenzinnigheid doet je soms de muren oplopen van frustratie maar bovenal maakt het dat de Newfoundlander een hond is met een enorm gevoel voor humor waar je dag in dag uit plezier aan beleeft. Ja, ze zijn grappig, echt waar! En zet ze samen met jonge kinderen en je smelt helemaal weg. Het is alsof ze een zesde zintuig hebben ontwikkeld dat hen uiterst voorzichtig en lief laat omgaan met kinderen.

Hoewel ze af en toe een gekke bui hebben en zeker in het bos of aan het water helemaal tot leven komen, zijn het meestal rustige honden die nog het liefst van al aan de voeten van hun baasjes liggen te luieren. Als ze gekriebeld worden, zie je ze genieten en blijven ze muisstil liggen. Tot je stopt, dan kijken ze je verbaasd aan met die smekende blik in hun ogen “Nog een beetje, baasje, toe …?”

Kortom: voor mij bestaat er nog maar één hondenras en dat is de Newfoundlander!